NAFİLE...

En kötüsüdür mutlu olman gereken ya da mutluyken hiçbir sorun yokken mutsuz, huzursuz olmak. Her şeyin bir nedeni var mutlaka ama en temele vardığımızda, neden  bizi hep orada bekler.

Tatminsizlik!..
Doymadığında hep açsındır. Yemeğe, tutkuya, aşka, işe, sevgiye başarıya hatta bazen üzüntüye bile..

Hep bu yetmezlik, doymazlık yüzünden değil midir ki elimizdekini tüketip geçmişe özlem duymamız, eskisi gibi olmayacağını bilip hayıflanmamız..

Nafile...